Views: 0
در چشم انگورهای من، نشان مظلومیتت پیداست. کوچه های توس، آخرین گام های مقدست را به مویه نشسته است.
تو، صدای غریب خراسانی در هیاهوی بی سرانجام فریادها و پچ پچ ها، آن نخل تناوری که شاخه های ابدیت را خزانی نیست.
خیابانهای نور، به گلدسته های به خورشید رسیده ات ختم میشوند. تو آرامش دل های زخمی و بیقراری هستی که طنین ناله هایشان، در جان ضریحت میپیچد. از آن سوی آبی ها نگاهمان کن؛ که سخت آرزومند توایم و نیازمند.
روابط عمومی کانون انجمن های صنفی دفاتر پیشخوان خدمات دولت و بخش عمومی کشور